Krijg voorrang bij netaansluiting: batterijen als gamechanger voor logistiek vastgoed.

Krijg voorrang bij netaansluiting: batterijen als gamechanger voor logistiek vastgoed

Door Frank Heijckmann

We weten allemaal dat batterijen een belangrijke rol spelen bij de netcongestieproblematiek. Ontwikkelaars willen een hal bouwen, maar krijgen van hun netbeheerder te weinig capaciteit aangeboden of zelfs helemaal geen aansluiting. Logistieke vastgoedeigenaren willen bijvoorbeeld een warmtepomp installeren (en dus van het gas af) of krijgen vragen van hun huurders over laadinfra voor hun vrachtwagens, maar de bestaande aansluiting is te klein.

In al deze gevallen biedt een goed uitgekiend modern energiesysteem de oplossing, waarbij er een centrale rol is weggelegd voor batterijen. Een robuust energiesysteem biedt voor ontwikkelaars een aantal significante voordelen, namelijk:

1. Snellere realisatie van het project;

2. Beter rendement;

3. Grotere kans op een vergunning;

4. Minder planningsrisico’s.

‍

En voor logistieke vastgoedeigenaren:

1. Betere verhuurbaarheid;

2. Bescherming van rendement;

3. Lagere leegstand;

4. Duurzamere panden;

5. Hogere gelijktijdigheid tussen opbrengst van zon-PV en verbruik van de huurder.

‍

Het is al een tijdje duidelijk dat een modern energiesysteem binnen de logistieke vastgoedsector geen kostenpost is, maar een asset dat waarde toevoegt en het pand “future-proof” maakt.

De rol van netbeheerders wordt minder belangrijk, zo lijkt het, want logistieke bedrijven die zich voorbereiden op de toekomst nemen het heft in eigen handen en zorgen voor hun eigen energiesystemen, zonder te zeer afhankelijk te zijn van de netbeheerders.

Maar schijn bedriegt. Netbeheerders spelen namelijk een grote rol in de besluitvorming over prioritering. Wie krijgt voorrang bij het verkrijgen van een aansluiting? Die vraag is voor zowel ontwikkelaars als beleggers belangrijk. Er is de afgelopen weken meer duidelijkheid gekomen over hoe dit er waarschijnlijk uit komt te zien. En let op: dit heeft hoge prioriteit bij zowel de overheid als de netbeheerders zelf.

De woningbouw dreigt stil te vallen, Defensie moet uitbreiden en veel bedrijven in Nederland roepen al jaren dat de concurrentiepositie van Nederland in gevaar dreigt te komen. Er staat dus nogal wat op het spel. De relevantie is duidelijk. Het Financieel Dagblad schreef er ongeveer twee weken geleden al over en langzaam maar zeker wordt duidelijk hoe deze lijst eruit komt te zien, namelijk:

Prioriteit 1: Congestieverzachters, zoals energieopslag;

Prioriteit 2: Veiligheid en essentiële diensten, zoals ziekenhuizen, Defensie, politie, brandweer etc.;

Prioriteit 3: Basisbehoeften en maatschappelijke basisfuncties, zoals woningbouw, openbaar vervoer, onderwijsinstellingen, afvalverwerking etc.;

Prioriteit 4: Overig, op basis van volgorde van aanvraag.

Je zou kunnen zeggen dat wanneer een aanvraag voor een nieuwe aansluiting bijdraagt aan het verminderen van netcongestie, de kans op de hoogste prioritering het grootst is. Maar hoe werkt dat in de praktijk en geeft het onze sector nieuwe kansen? Wat zijn de spelregels en hoe controleert men dat? Zou een batterij een “project-enabler” kunnen worden?

‍

Het ACM heeft hier een document over opgesteld, te weten het ACM-codebesluit “Prioriteringsruimte Transportverzoeken”. Daarin wordt een aantal kaders benoemd waaraan een batterijproject moet voldoen, zodat de aanvraag voor een aansluiting in prioriteit 1 komt te vallen. Deze kaders zijn:

1. Functioneel kader: in de basis moet de batterij laden in daluren en ontladen in piekuren. Puur handelen op onbalansmarkten, het bieden van reservediensten of bijvoorbeeld arbitrage is niet voldoende.

2. Contractueel kader: er moet een overeenkomst gesloten worden met de netbeheerder waarin zaken over inzetmomenten van de batterij en eventuele sancties voor het niet naleven daarvan worden vastgelegd.

3. Technisch kader: er worden een aantal technische eisen gesteld die vrij eenvoudig in te vullen zijn. Er wordt gesproken over een minimale grootte van de batterij, zowel qua vermogen als energie-inhoud. De netbeheerders zelf geven aan dat de batterijen minimaal 1 MW aan vermogen en 4 MWh aan energie-inhoud zouden moeten zijn.

4. Locatiekader: de aanvraag moet zich geografisch bevinden in een netcongestiegebied. Mocht dat niet het geval zijn, dan kan er op de ouderwetse manier een aanvraag worden gedaan en zal die ook gehonoreerd worden.

5. Bewijskader: er moet richting de netbeheerder bewijs worden geleverd, zoals bijvoorbeeld het technisch ontwerp, een congestiebijdrage-analyse en een getekend congestiemanagementcontract.

Het lijkt een hele opgave om aan alle kaders te voldoen, maar dat valt mee, is mijn indruk. Ook de grootte zou prima passen bij de behoefte van ontwikkelaars en beleggers in onze branche. Het vereist tijd en voorbereiding, maar voor professionele partijen is het niet complex.

Lange tijd was het al duidelijk: wie beschikt over een grote elektriciteitsaansluiting die niet volledig wordt benut, kan die veiligstellen door een batterij te plaatsen. De aansluiting wordt als het ware gezekerd, waardoor toekomstig hoger verbruik in het pand geen probleem meer is. Tegelijkertijd wordt het “use-it-or-lose-it-principe” steeds strenger toegepast, zodat er meer capaciteit verdeeld kan worden. Onbenutte ruimte verdwijnt, herverdeling wordt onvermijdelijk. Dat spel kennen we inmiddels.

Maar nu verandert er iets fundamenteels. Waar nieuwe aansluitingen of uitbreidingen vroeger betekenden: achteraan aansluiten en wachten, ontstaan er nu ineens kansen. Niet achter in de rij, maar juist vóórin. Door slim gebruik te maken van batterijen ontstaat flexibiliteit. We vangen pieken op, leveren terug wanneer het net dat nodig heeft en helpen actief bij het balanceren van het elektriciteitsnet. En precies dát maakt het verschil.

Door het net te helpen, helpen we onszelf. De kans op het verkrijgen of vergroten van een zware aansluiting neemt aanzienlijk toe. Wat eerst onmogelijk leek, wordt weer realistisch. Wat vastzat, komt los.

Dat juist de logistieke sector, vaak gezien als onderdeel van het probleem, nu onderdeel van de oplossing blijkt te zijn? Die had ik eerlijk gezegd niet zien aankomen. Maar het voelt als het begin van iets groters: niet wachten op capaciteit, maar het zelf creëren.

Wil je meer weten over dit onderwerp? Neem dan gerust contact met mij op Frank.heijckmann@steddion.com‍

Medeoprichter Steddion Energy

Frank Heijckmann is oprichter van KiesZon, de grootste ontwikkelaar van grootschalige solar-dakprojecten, en PVO International, een toonaangevende groothandel van zonnestroomartikelen voor grote installateurs en ontwikkelaars in Europa. Na succesvolle verkopen van beide bedrijven richt Frank zich met zijn bedrijf Steddion op het design, de installatie, commissioning en het beheer van moderne energiesystemen binnen het logistiek en industrieel vastgoed.

‍

‍

‍